NB744

म सगैँ निदाएको त्यो सुर्य

कहिलेकाही राँपिन खोज्थ्यो

मलाई बिउझाँउला झै गरेर

बाफिएका मेरा आशा

निचोरिएको बादल सरि

प्रगाढ अनि नजिक हुन्थे

मन त त्यसै उत्ताउलो

निच्च हाँस्थ्यो, फुर्र नाँच्थ्यो

म चाँही यसो सोच्थे

अल्झिएका समयका यि गाँठाहरु

कहिकतै छुटिएनन भने ?

समिपका ति आशाहरु

फेरी मबाट भाग्न थाल्थे...दुई तप्का आँशु चुहाउदैँ

फुरुङिएको मन फेरी भारी हुन्थ्यो, प्राण हरौँला झै गरेर

म त सदा झै मौन नै बस्थे,

निसासिएको आत्मा झै गरेर